Pani Agnieszka (56 l.) mieszka w niewielkim domu wraz ze swoim synem Michałem (20 l.). Na początku października zamieszkał z nią również Piotr (30 l.), który wcześniej mieszkał w innej części Polski. Kobieta jest po rozwodzie i nie utrzymuje kontaktów z byłym mężem.
Wszystko zaczęło się jeszcze zanim epidemia zamknęła nas w domach, w roku 2019. Kobieta dostała diagnozę raka jajnika i od tego czasu cały jej świat legł w gruzach. Kolejne cykle chemii, dojazdy do szpitali oddalonych o 200 – 300 km na kolejne chemioterapie, dodatkowe badania (kiedy bezpłatne zostały wykorzystane z puli NFZ), a w tym wszystkim codzienne życie: wydatki piętrzą się jak szalone. W międzyczasie były okresy poprawy i Pani Agnieszka pracowała, co pozwalało na godniejsze życie, bo pensja zawsze była lepsza niż zasiłki. Jednak rok temu dalsza praca okazała się niemożliwa i kobieta musiała skupić się na leczeniu. Michał, odkąd skończył szkołę, stara się wspomóc mamę. Podejmuje prace dorywcze, czasem bez umowy, czasem z umową na zlecenie, jednak nie ma to dla nich znaczenia – każdy grosz się liczy. Niestety, rzeczywistość w mieście i jego okolicach jest nieciekawa, perspektywy rozwoju nie są możliwe zwłaszcza, jeśli start w dorosłe życie od początku związany jest z tak poważną sytuacją rodzinną. Piotr prowadził samodzielne życie, które rozpadło się i nie mając w tym momencie innych możliwości wrócił do domu rodzinnego. Panią Agnieszkę wspiera młodszy syn, który, jeśli tylko może, zawozi mamę do szpitali; kobieta może też liczyć na wsparcie dwóch kobiet w rodzinie, które również towarzyszą jej w trudniejszych momentach, jak wizyty u lekarzy czy dojazdy. Ostatnimi czasy doszło kolejne wyzwanie – kobieta przeszła operację zaćmy, co jest rozwiązaniem jej problemów ze wzrokiem, ale ograniczyło w znacznym stopniu samodzielność i nawet do pobliskich lekarzy musi ją ktoś zawozić, gdyż ma zakaz prowadzenia pojazdów.
Kobieta otrzymuje świadczenie rehabilitacyjne (75% z ZUSu) i zasiłek pielęgnacyjny (łącznie 2915 zł) i to na ten moment jest jedynym źródłem dochodów. Michał rozpoczął pracę niecały miesiąc wcześniej, nie otrzymał jeszcze wypłaty; podobnie jak Piotr – otrzymał pracę na koniec października, więc obaj będą chociaż symbolicznie wspierać budżet mamy, a na pewno pokrywać opłaty związane ze swoimi potrzebami (więc nie będą jej dodatkowo obciążać). Stałe wydatki związane z mieszkaniem (w tym ogrzewaniem na opał) wynoszą miesięcznie łącznie średnio 1620 zł, ale prawdziwym wyzwaniem są wydatki związane z leczeniem (badania, prywatne wizyty, dojazdy do szpitali, parkingi przyszpitalne – również płatne), które potrafią wahać się w okolicach od 500 do nawet 1000 zł miesięcznie. W związku z tym wyliczenie dochodu na osobę jest wyzwaniem, jednak zdecydowanie przychody nie są w stanie pokryć wydatków. Pani Agnieszka przyznaje, że nie zawsze wykupuje wszystkie potrzebne leki i rezygnuje z wizyt, bo nie starcza jej pieniędzy. Z racji wykluczenia komunikacyjnego musiała również zakupić używane auto, na co zaciągnęła pożyczkę w kwocie 9500 zł, która dodatkowo obciąża jej budżet. Auto zakupiła nie tylko na użytek własny, aby dojeżdżać do placówek medycznych, ale korzysta z niego też syn, dla którego jest to jedyny środek transportu, żeby dostać się do pracy. Niestety, oprócz doraźnych zbiórek i ludzi dobrej woli kobieta nie ma wsparcia innych instytucji – usłyszała, że z racji przekroczenia dochodu liczonych według oficjalnych i sztywnych ram urzędniczych o dosłownie kilka złotych – nie dostanie żadnego wsparcia, w tym nawet pomocy doraźnej w postaci paczek z żywnością.
Wiele osób walczy o przetrwanie, jednak jest też wiele osób walczy w imieniu bliskich. W imieniu Pani Agnieszki – walczy tylko ona sama. Jest tym zmęczona, musiała wyłączyć wszystkie emocje, gdyż inaczej rozsypałaby się na kawałki. Proszenie się o cokolwiek jest dla niej upokarzające, bo chciałaby po prostu być zdrową i móc pracować, jak dawniej. Nikt nie chciałby być w takiej sytuacji i ktoś, kto w niej nie był nie jest w stanie zrozumieć tych emocji. Dlatego Pani Agnieszka tym bardziej będzie wdzięczna za jakąkolwiek pomoc, bo dla kogoś to prezent na święta, a dla niej moc dobra płynąca prosto z serca i możliwość przeznaczenia tych dodatkowych pieniędzy na kolejną wizytę lekarską.
Wśród potrzeb kobiety znalazły się:
- żywność (herbata, kawa, ryż, kasza, makaron, mąka, cukier, olej, dżem, konserwy mięsne, konserwy rybne, warzywa w puszkach),
- środki czystości (proszek do prania, płyn do płukania, płyny czyszczące, płyn do mycia naczyń, mydło/żel myjący, pasta do zębów, szczoteczki do zębów, szampony),
- wyposażenie mieszkania: kołdra (160×200), pościel (poszwy, prześcieradło) 160×200, koc, ręczniki,
- odzież:
- dla Pani Agnieszki: kurtka zimowa w rozmiarze L,
- dla Piotra: kurtka zimowa w rozmiarze L (180 cm, szczupły),
- obuwie:
- dla Pani Agnieszki: kozaki zimowe w rozmiarze 38 (płaska podeszwa),
- dla Piotra: ocieplane buty zimowe w rozmiarze 44,
- garnki oraz patelnia,
- karma dla psa,
- węgiel (kobieta ucieszy się nawet z pół tony).
Wśród najważniejszych, na których najbardziej jej zależy, są: węgiel, żywność oraz odzież.
Jeśli chodzi o marzenia to Pani Agnieszka ma jedno, dość nietypowe, ale powiedziała o nim bez wahania: ocieplana buda dla psa (80×120). Pies przebywa w domu i na dworze, ze względu na rozmiary w domu męczyłby się, bo kobieta mieszka w małej izbie, dlatego chciałaby bardzo, żeby jej przyjaciel dostał swój domek, a jej, oprócz zdrowia, nic więcej nie będzie do szczęścia potrzebne.
0 komentarzy